METRO Marathon Düsseldorf

Zondag, 29 april 2018, de wekker staat om 6.30 uur.

Wilma en ik zijn gistermiddag al naar Düsseldorf gereden. In het centrum, aan het parcours van de marathon hebben we een hotelkamer.
Eerst een wandeling van de parkeergarage bij het station naar het hotel, we willen buiten het parcours parkeren om morgen weer naar huis te kunnen rijden voordat de laatste estafettelopers binnen zijn.
Daarna een wandeling naar de Sparkasse om mijn startnummer op te halen. Vooral daar valt op dat deze marathon kleiner is dan mijn voorgaande marathons. De ‘marathonexpo’ bestaat hier uit een tafel met foldertjes van collega-marathons en zes standjes op de zolder van de bank. Via de Kö Galerie, waar we een ijsje kopen gaat de wandeling terug naar ons hotel.

De derde wandeling van de dag gaat naar Vapiano. Net als in Rotterdam voor mijn eerste marathon en als in Keulen eten we de avond voor de race bij de pasta- en pizzaketen. Nu vind ik één portie pasta genoeg en delen we een kinderpizza als toetje.

Na het eten maken we een wandeling richting de rivier en zien we het finishgebied voor morgen. Op de terugweg komen we langs één van de meest opvallendste zaken van de marathon van Düsseldorf, de fraaie kilometer-aanduidingen op de weg. Naast het voor supporters zeer vriendelijke streckenplan is dit wel een pluspuntje van de marathon van Düsseldorf.

IMG_1353

De wekker is dus gegaan. Op zich een goede nacht in het smalle bed. In het begin draaide ik een keer en was ik even bang dat ik eruit zou vallen. Verder één keer wakker van sirenes in de straat, maar na een toiletbezoekje snel weer in slaap gevallen. Met de zenuwen valt het mee. Op naar de ontbijtzaal. Ondanks dat ik veel lekkere dingen zie liggen, neem ik niet te veel risico’s met eten en hou ik het bij brood met jam en chocopasta. Kopje koffie, sapje en verder water. Zowel tijdens als na het eten ga ik naar het toilet, maar als we na het uitchecken richting de start wandelen voel ik mijn maag. Ik hoop wel dat dit over gaat. Een uurtje voor de start zijn we uit het hotel vertrokken. Gezien het aantal finishers vorig jaar verwacht ik geen hele grote drukte bij de start. Tijd genoeg om mijn tas bij de finish te droppen en op tijd in het startvak te staan. Enige uitdaging is het vinden van een vrije dixie. Pas bij de start vinden we een rij die ook voor de lopers open zijn (de eerdere dixies die we tegenkomen zijn voor de sponsors/bedrijventeams en zitten op slot). De rij vanaf de zuidkant is erg lang en ik schat in dat dit niet meer gaat lukken voor het startschot. Dan maar zonder toiletbezoek het startvak in. Vanaf de noordkant is de rij veel korter en ik sluit daar aan. Vijf minuten voor de start kan ik gelukkig nog naar het toilet. Vooral mijn buik/mijn maag is hier nog erg blij mee.
Dan snel het startvak in. Geen hoge hekken hier, scheidingen tussen de vakken en controle bij de toegangen. Aan de zijkanten van één groot opstelvak staan vlaggen in de kleuren die corresponderen met een stip op je startnummer. Daar moet je ongeveer gaan staan. Als ik zie dat de meesten al opgesteld staan en de 3:14:00 pacers veel verder naar voren staan dan de kleur vlag waar ze horen, sluit ik ook maar aan. Ik sta op de vijftiende rij, tussen allemaal andere blauwe stippen. Dit zal dus wel ongeveer mijn plekkie zijn. Iedereen is super relaxed in het startvak. Niemand wil verder naar voren.

Van de klanken van de microfonist vang ik flarden op.
Zwei minuten….
Ein minuut…
Fünf, vier, drei, dan klinkt het startschot, zwei, eins.
De meute komt op gang en een handvol seconden na de eersten kan ook ik vertrekken voor 42,195km door Düsseldorf. Ik kijk op mijn horloge. De tijd is gestart, maar dan een piepje en de op het scherm of ik even stil wil staan en wachten op GPS signaal. Ik denk dat ik deze vraag maar even negeer. Binnen de eerste kilometer heeft de Polar zich alweer hersteld en heb ik tijd, snelheid en hartslag weer in beeld.

Met mezelf heb ik afgesproken dat ik zeker de eerste helft van deze marathon niet harder wil lopen dan mijn schema aangeeft. De eerste kilometers is het zoeken naar het juiste tempo. Ik ben ook verrast als de 3:14-pacers mij in komen halen en kijk op mijn horloge. Ga ik dan te langzaam? Ik heb niet het gevoel dat ik sneller wil en kies ervoor om aan te sluiten. Maar dan is er kort overleg tussen de pacers en trappen ze collectief op de rem. Mijn kilometer tijden kloppen met mijn schema en de 3:14-pacer liepen de eerste kilometers 5 seconden/kilometer te hard. Ik haal ze in en twee kilometer verder loop ik in een groepje. Hoewel het af en toe nog iets wijzigt zijn dit de lopers waarmee ik de komende tien kilometer zal lopen.

IMG_0207

Het bevalt mij prima in deze groep. Vooral de man in het rood-wit is groot (ideaal op de stukken tegenwind, al valt de wind heel erg mee vandaag) en loopt in hetzelfde ritme. Ideaal om achter aan te lopen. Het enige waar ik niet blij mee bent is mijn maag. Deze is niet rustig. Ik laat het eten nog even achterwege. Op zeven kilometer staat Wilma voor de eerste keer langs het parcours. Drie kilometer verderop hoor ik ook de aanmoedigingen van mijn broer en vaste supporter Arno. Hij is samen met Marieke naar Düsseldorf gekomen om mij aan te moedigen.

Voordat we de eerste keer de Rijn oversteken zie ik Wilma weer. Ik roep dat Arno en Marieke er ook zijn, maar de mobiele telefonie heeft dat nieuws al verspreid.

IMG_0208

Hoewel mijn hartslag omhoog gaat, ben ik zeer blij hoe makkelijk ik de brug over de Rijn oploop. Zeker na mijn mindere ervaring met de tweede keer Erasmusbrug in Rotterdam had ik even ‘brugvrees’ gecreëerd. Niet nodig. Ik loop zelfs weg uit het groepje waarin in liep. Naar beneden maak ik van de gelegenheid gebruik om te eten. Mijn maag is gelukkig rustiger geworden. Aan de westzijde van de Rijn loop ik de voor mij makkelijkste kilometers van vandaag. Halverwege kom ik door in een tussentijd van 1:35:00. Precies op het 4:30 min/km schema voor een eindtijd van 3:10:00. Weer de Rijn over en ook nu is de brug geen groot obstakel. Wel valt de eerste flinke bui van vandaag. Tot nu toe was het beetje regen dat viel verkoelend, nu voelt het koud aan. Vooral heb ik te doen met mijn supportersclub. Wilma, Arno en Marieke staan mij in de stromende regen aan te moedigen. Van de groep van de eerste foto zijn we nog met zijn drieën over. Tot kilometer dertig zal ik met de man in het zwarte shirt en het meisje in het blauw samenlopen. Ons schema blijft vlak op 4:30 min/km. Na een lusje door het centrum staan Wilma, Arno en Marieke weer langs de lijn. De bui is nu op zijn hevigst.30c45a35-f845-4a01-b767-cb9733bf0119

Het water uit de lucht is koud. Gelukkig gaat het niet waaien tijdens de buien. Het is inmiddels onmogelijk om langs de plassen te lopen. Op zich geen probleem, maar bij een scherpe bocht  naar rechts trap ik aan de rand van de weg in een gat. Mijn enkel klapt dubbel. Een paar stappen ben ik bang dat mijn marathon voorbij is, maar gelukkig zakt de pijn snel. Meer schrik dan schade. Als we na 28 kilometer de eerste keer het spoor overgaan, moet het meisje in het blauw lossen en blijf ik met de man in het zwart over. Vier kilometer later, als we op 32 kilometer weer over het spoor gaan lopen mijn bovenbenen vol en moet ik mijn haas laten gaan. Ook mijn 4:30 min/km schema kan ik vanaf hier niet meer vasthouden. Nog drie kilometer lukt het om de schade te beperken en schommelt de kilometertijd rond de 4:40 min/km. Het 3:10:00 schema moet ik dus loslaten. Ik reken en met deze kilometertijden kan ik nog op mijn PR uitkomen. Tegen beter weten in roep ik dat nog als Wilma, Arno en Marieke bij 34 kilometer staan. Rekenkundig klopt dat nog, alleen mijn bovenbenen willen echt niet meer. Vanaf hier is het vechten om nog vooruit te komen. Het tempo is eruit. Een PR zit er niet meer in. Even reken ik en de volgende gewenste eindtijd die ik kan bedenken is 3:12:13. Dan blijf ik over twee marathons onder de zes en een half uur over twee marathons. Maar ook deze extra minuut verspeel ik snel. Ik heb het gevoel dat ik bijna stilsta en word aan alle kanten ingehaald.

b51a78cb-3fd8-402c-9508-33d81aa57689

Ik heb er goede hoop op dat als ik bij het bord van de 40 kilometer ben, weer in de buurt van ons hotel en op het deel van het parcours waar we gisteren langs wandelden ik wel weer kan versnellen. Ook dat lukt niet. De voorlaatste kilometer gaat zelfs in 5:26min/km. Uitlopen zonder te wandelen is mijn laatste doel. Dat lukt de laatste twaalfhonderd meter. Maar pas met de finishboog in het zicht vind ik het weer echt leuk. Een eindsprint is het niet te noemen maar genieten doe ik wel van de laatste driehonderd meter langs de Rijn.

IMG_0216

De eindtijd van mijn vijfde marathon wordt 3:16:23.

Tot tien kilometer voor de finish lag ik op het vooraf gemaakte PR-schema. Daarna was het heel hard werken om bij de finish te komen. Misschien is twee marathons in drie weken tijd (te) veel geweest. Maar juist daarop ben ik nu supertrots. Na 3:17:46 in Rotterdam nu ruim een minuut sneller in Düsseldorf en een supergrote medaille erbij voor mijn verzameling.

IMG_0217

Nu bijkomen, uitrusten en hopen dat de spierpijn niet te lang blijft.
Ik heb even genoeg van alle trainingen en marathonplannen (en bloggen). Ik zal over een weekje vast wel weer mijn loopschoenen uit de kast halen. Ook de eerste voorzichtige plannen voor een startnummer zijn er (marathon-estafette Amersfoort half juni, Hoge Veluwe Trail in oktober), maar even schemaloos is heerlijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close