Pijnlijke nederlaag

Met nog minder dan twee weken voor Rotterdam twijfel ik over mijn schema. Wat zal ik doen? Nog een weekje door trainen of toch iets meer rust inbouwen.

Ik heb nog een schema voor week 10:

dinsdag 17,6km in 4:37min/km,
donderdag 16km, waarvan 11,2km in 4:19min/km
vrijdag 16km in 4:37min/km en
zondag 14,4km in 4:40min/km

Maar dinsdag is het ook de Keistad baancompetitie waar ik ook wel even wil kijken, donderdag ga ik naar de fysio (en train ik dus niet) en vrijdagavond staat een escaperoom gepland. Dat wordt improviseren.

Ik kies ervoor om dinsdagavond weer eens naar de baantraining te gaan. Deze is in verband met de baancompetitie vervroegd en verplaatst naar het Schothorsterbos. Met een korte maar stevige kern kom ik weer even in aanraking met de flinke tempo’s. Dat was even geleden, maar wel weer heerlijk. Vooral het feit dat ik weinig last heb van de zware halve marathon in Zandvoort is de grootste winst van deze avond. Met een rondje extra uitlopen als mijn teamgenoten inlopen voor hun baancompetitiewedstrijd komt de teller toch nog boven de 10kilometer.

Donderdag naar de fysio voor een sportmassage. Kijken hoe zij vindt dat de benen voelen. Dan merk ik dat alles bij elkaar de inspanningen toch wel flink geweest zijn. Vooral de ‘knoop’ in mijn linkerbovenbeen is pijnlijk en lastig weg te kneden. Hopen dat de schade meevalt…

Omdat ik donderdag en vrijdag niet loop, ga ik zaterdag lopend naar de AVT-junioren bostraining. Misschien komt het omdat ik even stil heb gezeten, maar ik loop in een mooi tempo naar het bos. Zonder echt aan te zetten kom ik op de heenweg (7 km) tot een gemiddelde van 4:37min/km. Na anderhalf uur met de junioren in het bos loop ik weer naar huis. Het kost iets meer moeite, maar de snelheid is ongeveer gelijk aan de heenweg. Totaal kom ik op bijna 20 kilometer en twee uur en drie kwartier ‘beweegtijd’ al is daar wel anderhalf uur hollen en stilstaan tijdens de juniorentraining bij. Lekker, zo een extra training.

Met het oog op Rotterdam sla ik de paaszondag qua training over en geniet ik voor de tv van de overwinning van Nikki Terpstra in de Ronde van Vlaanderen. Vooral omdat ik weet dat ik paasmaandag nog een startnummer op mag doen.

Week 11, ik heb met knippen en plakken wel een trainingsschema, maar met aan het eind van de week de NN Marathon van Rotterdam op de planning kijk ik er deze week niet naar.

Maar eerst paasmaandag een startnummer op…voor een baanwedstrijd over 400meter. Ik denk niet dat veel lopers er voor kiezen om zes dagen voor de marathon een sprintwedstrijd op de baan te lopen. De reden waarom ik dat wel doe is omdat ik benieuwd ben hoe snel zoonlief (13) is op de langste sprintafstand. Hij liep nooit eerder een 400meter. Toen de inschrijving voor de paaswedstrijd open ging, daagde ik hem uit: ‘als jij de 400 meter inschrijf, doe ik het ook’. Dus zit ik paasmaandag aan het eind van de middag voor het eerst in een startblok. Ik heb baan zes geloot, Jesse zit in baan twee.

72160098-9fdb-4e06-9b1b-613cd6b95e13

Het starten uit het blok valt niet tegen. Na tweehonderd meter, bij het ingaan van de tweede bocht hoor ik dat iemand naast mij komt. Als ik opzij kijk, weet ik hoe laat het is. Het is Jesse, hij is veel sneller gestart en heeft me hier al te pakken. Ik zal er alles aan moeten doen om niet kansloos te verliezen. Vanaf hier is onze snelheid wel ongeveer gelijk. Dit blijft zo tot de finish. Maar zijn weg is in de binnenbocht simpelweg korter en dus kom ik een seconde te kort: 1:06.36 om 1:07.58. De zevenenzestig-en-een-halve seconde is wel mijn eerste PR van dit jaar! Een pijnlijke nederlaag, al is het wel ontzettend leuk om een keer in dezelfde race te lopen. Al is de langste sprintafstand wel een hele lastige afstand. Voor vol sprinten is het net te ver. Maar versnellen op de laatste 100 meter, waar ik stiekem op gehoopt had, lukt ook echt niet.IMG_1087

Grotere tegenslag is wel het app-bericht dat ik van Dirk krijg.
Hij had mij eerder die week al een berichtje gestuurd, dat hij na het karten (een klap tegen de zijkant van de baan) wat last van zijn ribben had. Ik had het dat berichtje niet zo ingeschat, maar nu twijfelt hij over zijn deelname aan Rotterdam.

Dinsdagavond loop ik mijn laatste trainingsrondje voor Rotterdam. Rustig aan door de wijk en door Kattebroek.  Je hoopt dat je tijdens je laatste training voor de marathon makkelijk loopt en geen pijntjes voelt. Misschien wel juist daarom voel ik mijn linkerbovenbeen en -enkel. Ook rechts lijkt mijn enkel af en toe in het slot te schieten…
Acht rustige kilometers loop ik deze avond met een snelheid van 5:00min/km. Daarna weer in de ruststand.

Een dag later komt het definitieve besluit. Dirk start niet in Rotterdam. Ons plan voor een gezamenlijke extra lange duurloop gaat niet door. Even schiet er van alles door mijn hoofd. Van niet lopen tot volle bak gaan. Als snel besluit ik om gewoon te starten in Rotterdam. Stick-to-the-plan.

Dus haal ik vrijdagmiddag twee startnummers op, waarvan ik weet dat er eentje niet gebruik zal worden. Gemengd gevoel. Rotterdam is al in marathonsfeer en dat helpt wel om er weer zin in te krijgen! Het blijft supergaaf om je naam op het grote doek te vinden met deelnemers aan de marathon.

IMG_1103

Omdat Jesse zaterdag jarig is gaan we, in tegenstelling tot mijn eerste marathon in Rotterdam, niet de dag van tevoren al op pad. Dus loop ik tijdens de juniorentraining nog even mijn benen los.
Ik ben klaar voor mijn vierde marathon, die van Rotterdam!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close