Köln marathon

De week voor de marathon van Keulen liep ik nog drie keer een rustige 10 kilometer. Op maandag, dinsdag en donderdag ging ik ’s avonds nog op pad. Op maandag, als Wilma op de fiets mee is, geef ik nog wel twee kilometer wat extra gas, dinsdag en donderdag zijn rustige trainingen.IMG-8786

Wel jammer dat het steeds vroeger donker wordt, op donderdag komt zelfs het zoeklicht weer uit de kast.

IMG-8816

Na de training van donderdag is het rusten, eten en drinken. Kijken of ik nog wat extra koolhydraten kan stapelen. Witte boterhammen, krentenbollen en wine-guns. Isotone sportdrank en veel water. Op vrijdagavond Marshmallow-pannenkoeken uit het hardloperskookboek.
Ook op zaterdagochtend gaan er weer vier witte boterhammen naar binnen en de krentenbollen en sportdrank neem ik mee als we rond 10 uur richting Keulen vertrekken. De kinderen blijven thuis, opa en oma komen ze gezelschap houden (en Femke naar het vliegveld brengen voor haar uitwisseling).

Helaas is het schijtweer regent het de hele dag. Het plan om eerst naar het hotel te gaan en dan lopend door de stad naar de marathonexpo gooien we overboord. We rijden met de auto naar de expo en daarna naar het hotel. Hoewel de expo groot is, de arena waarin het gehouden wordt een erg fraai gebouw, valt het me wel iets tegen. Het lijkt wel of er geen tijd is geweest om de stands op te bouwen. Een beetje rommelig.
Wel leuk is de namenlijst bij de ingang en de ‘kleiderbeutel’ die ik krijg om morgen mijn spullen in in te leveren.

original_url: 844BD9C6-27AB-4462-962C-625A7ED252B1

Vervolgens naar het hotel. Parkeren in de buurt van onze slaapplaats valt niet mee (mede door de afzettingen voor de marathon van morgen). Dan maar vijf minuten lopen door de regen. Komen we gelijk langs de beroemde Dom van Keulen.

Na inchecken en onze kamer inrichten gaan we op zoek naar eten. Net als anderhalf jaar geleden in Rotterdam vinden we in Keulen ook een vestiging van Vapiano. Ook nu kies ik voor een dubbele portie pasta. Na het eten is het eindelijk droog. Omdat het nog vroeg is, wandelen we een rondje door de stad richting de start van morgen. Dit kunnen we morgen ook wel wandelen, we hoeven niet met de U-bahn naar de start. Op de terugweg komen we langs de finishstraat. Alles staat klaar voor de marathon. Nog één nachtje slapen.

Om zeven uur staat de wekker, maar als die af gaat ben ik al een kwartiertje wakker. Raceday!
We ontbijten in het hotel. Superveel keuze, maar ik kies voor wit brood, jam en banaan. Geen gekke dingen eten vlak voor de marathon. Tegen negenen, ruim een uur voor de start van mijn marathon, wandelen we richting de startlocatie. Het weer is anders dan de dag ervoor. Vandaag schijnt het zonnetje en de temperatuur zal vandaag oplopen van 10 naar 18 graden.
De Dixies in het startgebied hebben helaas geen toiletpapier (meer). Stom dat ik daar zelf niet aan gedacht heb. Gelukkig vind ik een openbaar toilet (betaald, dus lekker rustig voor 50 cent) met papier. Weer een probleem opgelost. Tas afgeven bij het inleverpunt (zeer goed georganiseerd) en tien minuten voor de start mag ik het voorste startvak in. Het is voor mijn gevoel helemaal niet druk in het startvak en ik sta ongeveer op de vijftiende rij. Veel verder naar voren dan in Rotterdam en zeker dan in Amsterdam. Dan is het wel een voordeel dat het evenement met ongeveer 5300 starters bij de marathon kleiner is dan bij mijn eerste twee marathons.
Na het startschot merk ik dat ook. Er is bijna gelijk voldoende ruimte om te lopen en binnen een kilometer is het al rustig met inhalen. Ik ben op weg en heb er zin in!

original_url: 88F893A3-F63F-4EFB-B81D-FADBD691021F

Brug op loop ik de eerste kilometer achteraan de groep met de 3:00 uur pacers. Vooraf heb ik dit plan met niemand gedeeld, maar gezien mijn voorbereiding wilde ik dit wel proberen om achterin deze groep te starten. Kijken hoe hard dat dat gaat, hoe het voelt en hoe lang ik dat vol kan houden. De eerste kilometer gaat in 4:15. Bij de afdaling denk ik dat ik iets hoor vallen. Toch niet één van mijn gelletjes…
Ik controleer mijn gordel en merk dat ik twee van mijn zes gelletjes verloren ben, aan beide kanten één. Oeps, dat is een tegenvaller. Ik besluit om mijn shirt rechts om mijn gordel en de gelletjes te vouwen en in mijn broek te doen. Mijn twee gelletjes links neem ik in mijn hand. Ik wil die zeker niet verliezen. Mijn voedingsplan, gelijk aan mijn eerste twee marathons, wil ik in het begin nog niet aanpassen. Kilometer vier en negen neem ik er één gelletje.
Ondertussen schrik ik van de kilometertijd, de tweede kilometer gaat in 4:02. Hoewel het van de brug af naar beneden gaat, is dit veel te hard. Ook mijn hartslag is hoger dan gehoopt. In dit tempo wil ik niet mee in de groep achter de 3:00 pacers. Ik besluit om mijn eigen tempo te gaan lopen en laat de groep gaan. Maar ook het tempo in de groep zakt en bij het verzorgingspunt op vijf kilometer loop ik weer achteraan in deze groep. Twee kilometer later lopen ze toch weg bij me. Mijn kilometertijden zijn redelijk constant en rond de 4:15. Dit hou ik tot kilometer veertien redelijk makkelijk vol. Inmiddels zijn we terug in het centrum van de stad en hier staat Wilma mij aan te moedigen. Ik roep dat ik twee gelletjes ben verloren, Wilma roept terug dat Arno er ook is.IMG_8860.JPG

Als de weg na 16 kilometer eerst naar beneden gaat onder het spoor door en daarna weer omhoog, voel ik dat mijn benen al moe worden. Dat is wel heel erg vroeg. Ik ben nog maar op één-derde. Ik moet ook wat van mijn snelheid inleveren, al is het voor mijn gevoel meer dan dat mijn horloge aangeeft. Dat is dan weer een meevaller. Halverwege staat de klok op 1:31:39. Gezien mijn gevoel en de trend in mijn kilometertijden weet ik dat verdubbelen niet mijn eindtijd zal worden, maar dat het iets hoger uit zal vallen. Maar ik lig vijf minuten voor op mijn PR van Rotterdam (al liep ik daar een negative split). Ik vier dit met mijn derde gelletje en heb er nog één over voor rond kilometer dertig. Een voedingsschema waar ik prima mee kan leven.
Vlak voor het kilometerbordje 24 staat mijn broer langs het parcours. Het is goed dat Wilma mij gewaarschuwd had, anders had ik het misschien niet zo snel beseft. Een grote en erg leuke verrassing. original_url: 87393BFD-C330-444D-8087-0A218C91FC92
Het lopen gaat op de automatische piloot. Echt sturing kan ik niet meer geven aan mijn snelheid. Het tempo is wat het is en schommelt flink, maar blijft gemiddeld rond de 4:30 min/km. Ik krijg het ook warm en besluit om mijn ondershirt uit te doen. Gelukkig lukt dit al lopend. Rond kilometer 30 begin ik aan de laatste noordelijke lus in het parcours. Voor me loopt een klein groepje, maar aansluiten lukt niet. De echt snelle atleten lopen al de andere kant op. Per kilometer wordt het voor mij zwaarder. De kilometertijden lopen ook iets verder op.
Als ik het parcours linksaf gaat voor een rondje en we geen ‘tegenliggers’ meer hebben besef ik dat ik de 3:00 uur pacers niet gezien heb aan de andere zijde van het parcours. Dat betekent dat ze minder dan twee kilometer voorsprong hebben en dus minder dan acht minuten. Een PR is nog altijd mogelijk vandaag!
Lang geniet ik niet van dit idee. Het lijkt wel of er iemand aan mijn benen is gaan hangen, zo moeizaam gaat het. Ik lever weer 10 seconden per kilometer in. Vlak voor de mat van 35 kilometer schiet de kramp in mijn rechterbovenbeen. Ik moet even stoppen om te rekken. Hoewel ik het gevoel heb dat ik het los kan krijgen, valt het lopen hierna tegen. Ik kan mijn rechterbeen niet helemaal meer buigen en strekken zoals ik wil. Het is vechten om vooruit te komen. Ergens vind ik nog iets van een ritme, al wordt ik wel meer ingehaald dat dat ik inhaal (en dat zijn alleen medelopers die ook kramp hebben of echt op zijn…) Tot mijn verbazing loop ik de de vijf kilometers na mijn stop toch nog in 5:00min/km, ongeveer mijn tempo van de easy 10 kilometer trainingen.

Op kilometer 39 staan Wilma en Arno. Mijn ondershirt, wat ik al bijna 10 kilometer in mijn hand heb (waarom eigenlijk?) lever ik bij ze in. Nog drie kilometer.
original_url: CBB8240B-65F3-477B-9D4F-6C22CD15FD88Een paar honderd meter verderop moet ik weer stoppen met kramp. Weer wat rekken, maar echt los komen de benen niet meer. Dus rustig dribbel ik verder. Op een overvolle Neumarkt sta ik weer stil met kramp. Van een aardige Duitse krijg ik water aangeboden. Ik sla af en ga weer verder. Nog geen vijfhonderd meter verder, met nog een kilometer te gaan moet ik weer stoppen. Met een knuffel als troost van Sharky, de mascotte van de ijshockeyers van de Kölner Haie, ga ik de laatste kilometer in. Ik kijk op mijn horloge en besef dat een PR er niet in zit vandaag. Het aftellen in meters in plaats van kilometers geeft mij voldoende kracht om niet meer te hoeven stoppen. Naast de Dom, met nog tweehonderd meter te gaan, weet ik dat ik ga finishen vandaag. Ondanks de zware laatste kilometers (of misschien wel dankzij) kan ik enorm genieten van die laatste tweehonderd meter.
Ik finish mijn derde marathon in een tijd van 3:13:44.
IMG_8845

Minder snel dan vooraf gedacht, minder snel dan gehoopt en veel minder snel dan het schema waarop ik halverwege deze marathon liep.
Maar (ondanks de hele zware laatste kilometers) wel gefinisht en in een tijd waar ik mij zeker niet voor hoef te schamen. Hoewel het misschien nog even niet zo voelt, is het een prestatie waar ik trots op mag zijn.

Zeker met alle positieve reacties op Facebook, Instagram en Strava groeit dit besef. Een bijna perfecte marathonvoorbereiding is nog geen garantie op een toptijd. Misschien dacht ik wel iets te makkelijk over een marathon. Ik heb weer meer respect voor de afstand gekregen.

Maar wat ik zeker meeneem in mijn geheugen is de organisatie van deze marathon (dat kunnen die Duitsers wel) en de fantastische sfeer in de stad. Wat enorm veel publiek. Leuk dat de grote sponsors van het evenement een zone inrichten om de lopers aan te moedigen. Met als klap op de vuurpijl de verzorgingszone na de finish ingericht door een supermarktketen. Nog nooit eerder gezien dat er na de finish een compleet buffet klaarstaat voor de lopers (cola, sportdrank, soep, boordje worst, pretzels, zoet/chocolade en bier).

IMG_8849

Geen moment spijt van mijn keuze om in Keulen mijn marathon te lopen. Een mooie ervaring rijker en een grote medaille erbij in mijn verzameling.

Een gedachte over “Köln marathon

  1. Gefeliciteerd!

    De marathon is onvoorspelbaar en je hebt goed stand gehouden. Wat die kramp betreft, dat is waarschijnlijk vermoeidheid geweest. Oplossingen zijn een betere loophouding en specifieke krachttraining met gewichten. Zie https://runnersconnect.net/bonk-fatigue-cramp/

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close