Weer vol aan de bak.

Op de kalender staan minder dan 50 dagen tot Keulen, de vakantie zit erop, dus weer vol aan de bak op weg naar Keulen.

Na twee lange reisdagen uit Slovenië en een rustdag thuis pak ik mijn Hansons trainingsschema weer uit de kast. Eén van de langste duurlopen staat op het schema, 27 kilometer. Iets te gek zo gelijk na de vakantie, denk ik. Ik ga voor de halve marathon-afstand. Ik kies, zonder in de archieven te kijken hoe ver het was, voor een rondje dat we in voorbereiding naar Rotterdam andersom liepen, langs de Laak naar het Randmeer, via de dijk naar Bunschoten-Spakenburg en dan rechtdoor naar Eemdijk, via Eembrugge en door Hoogland West weer naar huis. Het eerste uur gaat het makkelijk. Na Eemdijk bedenk ik dat het toch handiger was geweest om water en een gelletje mee te nemen (mmmm, had ik toch besloten tijdens de laatste training voor de vakantie…). Het tweede uur is het iets meer werken, maar tot mijn verbazing gaat het eigenlijk helemaal nog niet zo slecht. Maar bij 21 kilometer lijkt het kaarsje dan toch uit te gaan. Misschien wel omdat dit het plan vooraf voor vandaag was. Even denk ik eraan om de laatste vier kilometer naar huis te dribbelen (ja, het rondje was toch groter dan ik dacht). Maar ik kies voor het tegenovergestelde, ik loop op de weg richting de snelweg (waar ik het vaker zwaar had tijdens de Halve van Hoogland) en besluit hier de snelste kilometer van vandaag te gaan lopen. En dat lukt, waarna ik tevreden de laatste twee kilometer naar huis loop.
26 kilometer op de teller, de ‘hardloopvakantie’ heb ik achter me gelaten en nog 7 weken tot het startschot in Keulen.

IMG_8374

Na een dagje dierentuin loop ik op maandagavond niet alleen een easy 12 kilometer, ik plan ook de rest van de week. Ik heb geluk, via een klein aantal whats-app berichten maak ik alle afspraken.
Op woensdag is het weer de Henschotermeergames, dit keer een 10km duoloop. Via tips van Sietske (mijn loopmaatje van de eerste Henschotermeergames) en Jantinus strik ik Linda als partner voor de duoloop.
Mijn dinsdagtempo’s ruil ik in voor deze duoloop. Dus dinsdag is dan vrij.
Op donderdag ga ik weer werken. Ik spreek met collega en bijna buurman Jaco af dat ik met hem mee naar Bunnik kan rijden. De 24 kilometer naar huis ga ik dan lopen, waarvan volgens schema 15 kilometer in marathontempo.
De fysio/massage plan ik op vrijdag. Op medisch advies laat ik het lopen die dag schieten.
Het weekend wijzig ik niets aan het schema, dus zowel zaterdag en zondag 16 kilometer op de kalender.

Hoe weinig appjes ik nodig had voor de loopafspraken, de afspraak om met drie teams (Dirk en Erik, Jantinus en Sietske en Linda en ik) naar het Henschotermeer te fietsen zijn een veelvoud daarvan. Maar uiteindelijk fietsen/racen we volgens plan met zes lopers en Wilma als supporter naar de start van de 10 kilometer duoloop. Het principe van een duoloop is simpel, je start als duo, je loopt 10 kilometer als duo en je finisht als duo.
Bij de afspraak met Linda voor de Henschotermeergames hebben we afgesproken dat we vooral voor de gezelligheid meedoen. Linda heeft al even geen wedstrijden gelopen, ik vind het met het schema voor Keulen ook niet erg om niet tot het gaatje te gaan. Helemaal rustig aan gaat het met een startnummer op natuurlijk ook weer niet. Ondanks het pittige parcours, niet helemaal vlak en elke ronde twee pittige klimmetjes op het eiland lopen we een keurige tijd van 44:44 over 10,1 kilometer. De manier waarop is ook heerlijk. We beginnen de eerste anderhalve ronde rustig en gaan daarna vijf ronden lang duo’s inhalen. Erik en Dirk weten we ik de laatste ronde nog in te halen, Sietske en Jantinus zien we de hele race voor ons lopen, maar ze bijhalen lukt net niet.

Tevreden en vooral nagenietend van de gezelligheid fietsen we weer naar huis. Topavond, geen spijt om te kiezen voor deze wedstrijd in plaats van een tempotraining op dinsdagavond.

Na een rommelige start van de donderdag, waar zijn al mijn werkspullen gebleven en wat neem ik mee om straks naar huis te kunnen lopen, kleed ik me aan het eind van mijn eerste werkdag rond half vijf op kantoor om.
Een kleine 24 kilometer is de afstand tussen kantoor en huis. 15 kilometer in marathontempo staan er op het trainingsschema. Het eerste, de afstand, zie ik niet als een probleem, hoe ver ik kom met het tweede deel van de opdracht, de snelheid, zie ik nog wel. Ik liep de avond ervoor nog een 10 kilometer wedstrijd en de laatste keer dat ik in een training dit tempo liep is alweer vier weken geleden.
Bij vertrek voelen de benen ook niet super. Bij Slot Zeist is denken aan waar ik zal gaan versnellen tot marathontempo tot mijn verbazing al genoeg om sneller te gaan lopen. De eerstvolgende kilometertijd is al op schema. De volgende ook en de hele Slotlaan en Verlengde Slotlaan blijft en tempo volgens gepland marathontempo.
Richting Soesterberg gaat het zelfs iets sneller. De straten/bochten in Soesterberg en de oplopende weg remmen die versnelling weer, maar pas op de klim naar het Soester Hoogt komt de snelheid voor het eerst boven de 4:30/km. De afdeling geeft weer genoeg snelheid en na mijn eerste gelletje in deze marathonvoorbereiding (ja, nu is die wel mee) maak ik de 15 kilometer in marathontempo netjes vol. Tevreden loop ik de laatste zes kilometer naar huis.

bunnik-amersfoort
Boven verwachting loop ik dus aan het eind van de werkdag 24 kilometer, waarvan 15 in beoogd marathontempo. Dat al in de eerste week na de vakantie en de dag na een 10 kilometer wedstrijd. Dit geeft veel vertrouwen op weg naar Keulen!!!
Al voel ik aan mijn benen wel dat ik wat gedaan heb. Gelukkig morgen massage.

Op advies van de fysio train ik niet op de dag van de sportmassage. Ik streep een easy 10 kilometer door. De teller loopt op vrijdag niet op.
In het weekend staat er twee keer 16 kilometer op het schema. Omdat we dit weekend meer willen doen plan ik ze tussen alle activiteiten door. Het is immers ‘maar’ zestien kilometer. Op zaterdag aan het eind van de middag valt het me mee om de kilometers te lopen. De eerste gaan wat lastiger. Maar dat heb ik al eerder ervaren na een massage. Daarna loop ik ze makkelijk weg en na zeventien kilometer ben ik netjes etenstijd weer thuis.
Op zondag loop ik, na het snoeien van de heg en het weer aan de praat krijgen van Wilma’s auto aan het begin van de middag. Ook ‘maar’ zestien kilometer. Een makkie dus. Maar voor die instelling word ik gestraft. Vooral tegen de wind in kost het veel moeite om lekker te lopen. Ik moet ook terugschakelen. Voor de wind en in iets rustiger tempo weet ik dan toch nog een redelijk lekker ritme te pakken. Maar vanzelf gaat het zeker niet. Goed om weer te beseffen dat ook een training van uiteindelijk 17 kilometer een pittige kan zijn. IMG-8449

Toch kijk ik vooral tevreden terug op de afgelopen trainingsweek. Met 80,1 kilometers op de teller een nieuw record in deze marathonvoorbereiding. Een goede 10 kilometer duoloop bij de Henschotermeergames en vooral een mooie 15 kilometer in marathontempo tussen kantoor en huis.

Ik ben weer vol aan de bak na de vakantie.
Nog 6 weken tot Keulen.

 

Een gedachte over “Weer vol aan de bak.

  1. ”Op advies van de fysio train ik niet op de dag van de sportmassage”. Goed om te lezen dat er collega’s zijn die cliënten van goed advies voorzien. Ik hamer er altijd ook zelf op bij cliënten die bij mij langskomen voor een sportmassage.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close