METRO Marathon Düsseldorf

Zondag, 29 april 2018, de wekker staat om 6.30 uur.

Wilma en ik zijn gistermiddag al naar Düsseldorf gereden. In het centrum, aan het parcours van de marathon hebben we een hotelkamer.
Eerst een wandeling van de parkeergarage bij het station naar het hotel, we willen buiten het parcours parkeren om morgen weer naar huis te kunnen rijden voordat de laatste estafettelopers binnen zijn.
Daarna een wandeling naar de Sparkasse om mijn startnummer op te halen. Vooral daar valt op dat deze marathon kleiner is dan mijn voorgaande marathons. De ‘marathonexpo’ bestaat hier uit een tafel met foldertjes van collega-marathons en zes standjes op de zolder van de bank. Via de Kö Galerie, waar we een ijsje kopen gaat de wandeling terug naar ons hotel.

De derde wandeling van de dag gaat naar Vapiano. Net als in Rotterdam voor mijn eerste marathon en als in Keulen eten we de avond voor de race bij de pasta- en pizzaketen. Nu vind ik één portie pasta genoeg en delen we een kinderpizza als toetje.

Na het eten maken we een wandeling richting de rivier en zien we het finishgebied voor morgen. Op de terugweg komen we langs één van de meest opvallendste zaken van de marathon van Düsseldorf, de fraaie kilometer-aanduidingen op de weg. Naast het voor supporters zeer vriendelijke streckenplan is dit wel een pluspuntje van de marathon van Düsseldorf.

IMG_1353

De wekker is dus gegaan. Op zich een goede nacht in het smalle bed. In het begin draaide ik een keer en was ik even bang dat ik eruit zou vallen. Verder één keer wakker van sirenes in de straat, maar na een toiletbezoekje snel weer in slaap gevallen. Met de zenuwen valt het mee. Op naar de ontbijtzaal. Ondanks dat ik veel lekkere dingen zie liggen, neem ik niet te veel risico’s met eten en hou ik het bij brood met jam en chocopasta. Kopje koffie, sapje en verder water. Zowel tijdens als na het eten ga ik naar het toilet, maar als we na het uitchecken richting de start wandelen voel ik mijn maag. Ik hoop wel dat dit over gaat. Een uurtje voor de start zijn we uit het hotel vertrokken. Gezien het aantal finishers vorig jaar verwacht ik geen hele grote drukte bij de start. Tijd genoeg om mijn tas bij de finish te droppen en op tijd in het startvak te staan. Enige uitdaging is het vinden van een vrije dixie. Pas bij de start vinden we een rij die ook voor de lopers open zijn (de eerdere dixies die we tegenkomen zijn voor de sponsors/bedrijventeams en zitten op slot). De rij vanaf de zuidkant is erg lang en ik schat in dat dit niet meer gaat lukken voor het startschot. Dan maar zonder toiletbezoek het startvak in. Vanaf de noordkant is de rij veel korter en ik sluit daar aan. Vijf minuten voor de start kan ik gelukkig nog naar het toilet. Vooral mijn buik/mijn maag is hier nog erg blij mee.
Dan snel het startvak in. Geen hoge hekken hier, scheidingen tussen de vakken en controle bij de toegangen. Aan de zijkanten van één groot opstelvak staan vlaggen in de kleuren die corresponderen met een stip op je startnummer. Daar moet je ongeveer gaan staan. Als ik zie dat de meesten al opgesteld staan en de 3:14:00 pacers veel verder naar voren staan dan de kleur vlag waar ze horen, sluit ik ook maar aan. Ik sta op de vijftiende rij, tussen allemaal andere blauwe stippen. Dit zal dus wel ongeveer mijn plekkie zijn. Iedereen is super relaxed in het startvak. Niemand wil verder naar voren.

Van de klanken van de microfonist vang ik flarden op.
Zwei minuten….
Ein minuut…
Fünf, vier, drei, dan klinkt het startschot, zwei, eins.
De meute komt op gang en een handvol seconden na de eersten kan ook ik vertrekken voor 42,195km door Düsseldorf. Ik kijk op mijn horloge. De tijd is gestart, maar dan een piepje en de op het scherm of ik even stil wil staan en wachten op GPS signaal. Ik denk dat ik deze vraag maar even negeer. Binnen de eerste kilometer heeft de Polar zich alweer hersteld en heb ik tijd, snelheid en hartslag weer in beeld.

Met mezelf heb ik afgesproken dat ik zeker de eerste helft van deze marathon niet harder wil lopen dan mijn schema aangeeft. De eerste kilometers is het zoeken naar het juiste tempo. Ik ben ook verrast als de 3:14-pacers mij in komen halen en kijk op mijn horloge. Ga ik dan te langzaam? Ik heb niet het gevoel dat ik sneller wil en kies ervoor om aan te sluiten. Maar dan is er kort overleg tussen de pacers en trappen ze collectief op de rem. Mijn kilometer tijden kloppen met mijn schema en de 3:14-pacer liepen de eerste kilometers 5 seconden/kilometer te hard. Ik haal ze in en twee kilometer verder loop ik in een groepje. Hoewel het af en toe nog iets wijzigt zijn dit de lopers waarmee ik de komende tien kilometer zal lopen.

IMG_0207

Het bevalt mij prima in deze groep. Vooral de man in het rood-wit is groot (ideaal op de stukken tegenwind, al valt de wind heel erg mee vandaag) en loopt in hetzelfde ritme. Ideaal om achter aan te lopen. Het enige waar ik niet blij mee bent is mijn maag. Deze is niet rustig. Ik laat het eten nog even achterwege. Op zeven kilometer staat Wilma voor de eerste keer langs het parcours. Drie kilometer verderop hoor ik ook de aanmoedigingen van mijn broer en vaste supporter Arno. Hij is samen met Marieke naar Düsseldorf gekomen om mij aan te moedigen.

Voordat we de eerste keer de Rijn oversteken zie ik Wilma weer. Ik roep dat Arno en Marieke er ook zijn, maar de mobiele telefonie heeft dat nieuws al verspreid.

IMG_0208

Hoewel mijn hartslag omhoog gaat, ben ik zeer blij hoe makkelijk ik de brug over de Rijn oploop. Zeker na mijn mindere ervaring met de tweede keer Erasmusbrug in Rotterdam had ik even ‘brugvrees’ gecreëerd. Niet nodig. Ik loop zelfs weg uit het groepje waarin in liep. Naar beneden maak ik van de gelegenheid gebruik om te eten. Mijn maag is gelukkig rustiger geworden. Aan de westzijde van de Rijn loop ik de voor mij makkelijkste kilometers van vandaag. Halverwege kom ik door in een tussentijd van 1:35:00. Precies op het 4:30 min/km schema voor een eindtijd van 3:10:00. Weer de Rijn over en ook nu is de brug geen groot obstakel. Wel valt de eerste flinke bui van vandaag. Tot nu toe was het beetje regen dat viel verkoelend, nu voelt het koud aan. Vooral heb ik te doen met mijn supportersclub. Wilma, Arno en Marieke staan mij in de stromende regen aan te moedigen. Van de groep van de eerste foto zijn we nog met zijn drieën over. Tot kilometer dertig zal ik met de man in het zwarte shirt en het meisje in het blauw samenlopen. Ons schema blijft vlak op 4:30 min/km. Na een lusje door het centrum staan Wilma, Arno en Marieke weer langs de lijn. De bui is nu op zijn hevigst.30c45a35-f845-4a01-b767-cb9733bf0119

Het water uit de lucht is koud. Gelukkig gaat het niet waaien tijdens de buien. Het is inmiddels onmogelijk om langs de plassen te lopen. Op zich geen probleem, maar bij een scherpe bocht  naar rechts trap ik aan de rand van de weg in een gat. Mijn enkel klapt dubbel. Een paar stappen ben ik bang dat mijn marathon voorbij is, maar gelukkig zakt de pijn snel. Meer schrik dan schade. Als we na 28 kilometer de eerste keer het spoor overgaan, moet het meisje in het blauw lossen en blijf ik met de man in het zwart over. Vier kilometer later, als we op 32 kilometer weer over het spoor gaan lopen mijn bovenbenen vol en moet ik mijn haas laten gaan. Ook mijn 4:30 min/km schema kan ik vanaf hier niet meer vasthouden. Nog drie kilometer lukt het om de schade te beperken en schommelt de kilometertijd rond de 4:40 min/km. Het 3:10:00 schema moet ik dus loslaten. Ik reken en met deze kilometertijden kan ik nog op mijn PR uitkomen. Tegen beter weten in roep ik dat nog als Wilma, Arno en Marieke bij 34 kilometer staan. Rekenkundig klopt dat nog, alleen mijn bovenbenen willen echt niet meer. Vanaf hier is het vechten om nog vooruit te komen. Het tempo is eruit. Een PR zit er niet meer in. Even reken ik en de volgende gewenste eindtijd die ik kan bedenken is 3:12:13. Dan blijf ik over twee marathons onder de zes en een half uur over twee marathons. Maar ook deze extra minuut verspeel ik snel. Ik heb het gevoel dat ik bijna stilsta en word aan alle kanten ingehaald.

b51a78cb-3fd8-402c-9508-33d81aa57689

Ik heb er goede hoop op dat als ik bij het bord van de 40 kilometer ben, weer in de buurt van ons hotel en op het deel van het parcours waar we gisteren langs wandelden ik wel weer kan versnellen. Ook dat lukt niet. De voorlaatste kilometer gaat zelfs in 5:26min/km. Uitlopen zonder te wandelen is mijn laatste doel. Dat lukt de laatste twaalfhonderd meter. Maar pas met de finishboog in het zicht vind ik het weer echt leuk. Een eindsprint is het niet te noemen maar genieten doe ik wel van de laatste driehonderd meter langs de Rijn.

IMG_0216

De eindtijd van mijn vijfde marathon wordt 3:16:23.

Tot tien kilometer voor de finish lag ik op het vooraf gemaakte PR-schema. Daarna was het heel hard werken om bij de finish te komen. Misschien is twee marathons in drie weken tijd (te) veel geweest. Maar juist daarop ben ik nu supertrots. Na 3:17:46 in Rotterdam nu ruim een minuut sneller in Düsseldorf en een supergrote medaille erbij voor mijn verzameling.

IMG_0217

Nu bijkomen, uitrusten en hopen dat de spierpijn niet te lang blijft.
Ik heb even genoeg van alle trainingen en marathonplannen (en bloggen). Ik zal over een weekje vast wel weer mijn loopschoenen uit de kast halen. Ook de eerste voorzichtige plannen voor een startnummer zijn er (marathon-estafette Amersfoort half juni, Hoge Veluwe Trail in oktober), maar even schemaloos is heerlijk.

Advertenties

Live te volgen?

Nog twee dagen tot het startschot.

Zondag sta ik aan de start van mijn vijfde marathon.
Dit keer die van Düsseldorf. Na Keulen wordt dit mijn tweede buitenlandse loopwedstrijd.

De METRO Marathon Düsseldorf, zoals het evenement volledig heet, is op vijf na de grootste marathon van Duitsland. Zoals elk evenement heeft ook deze marathon een site met veel praktische informatie.

Voor wie mij zondag live wil volgen, dat kan op verschillende manieren:

1. Live in Düsseldorf.

Eén van de redenen voor mij om te kiezen voor Düsseldorf is het Streckenplan. Je loopt vier lussen. Supporters kunnen daardoor (met relatief weinig verplaatsen) op meerdere plaatsen aanmoedigen. Wel zo leuk. Start en Finish zijn langs de Rijn.
MMD-2017-Strecke-mit-Legende-und-Hoehenprofil-EN

2. Live uitzending op Sportstadt.tv

Op de site van de marathon staat een link naar een live uitzending. Geen idee hoe het evenement in beeld gebracht wordt. Altijd leuk om te checken.

3. Live tracking via de METRO Marathon app

Tijdens de laatste marathons werkte de live-tracking via een app heel erg goed. Ook voor Düsseldorf is er een app, te vinden in de app-store of de play-store.

Mijn startnummer 2973 is op dit moment nog niet te vinden in de app. Ik hoop dat dit voor zondag is opgelost.

Als je voor optie 1 of 2 kiest en je bent op zoek naar mij, is het natuurlijk handig dat je weet welk kleur shirt ik aan zal doen. Ik ben van plan om dezelfde outfit te dragen als in Rotterdam, donkerblauw shirt met oranje letters op de rug, zwarte broek en hoge zwarte kousen.

20x30-RMBX2009

Tot slot de voorspelling, hoe laat ben ik waar?

Zoals ik schreef bij de start van mijn marathonvoorbereiding staat er onderaan het gegenereerde schema op runnersweb.nl een mogelijke eindtijd van 3:09:25.
Toen wist ik nog niet dat ik tussendoor de marathon van Rotterdam zou lopen en zeker niet dat ik daar ook serieus hard zou gaan, maar ik vind het een mooie streeftijd voor zondag. Met een vlak schema zijn dit dan de doorkomsttijden:

MMD-2018-Strecke-mit-Legende

Voor degene die een printje willen, hier is de pdf versie: MMD-2018-Strecke-mit-Legende

Conditioneel moet dit mogelijk zijn.
Mijn hoofd wil ook graag naar een PR op de marathon (onder de 3:10:00).
Alleen of de benen voldoende hersteld zijn van Rotterdam zal ik onderweg voelen. Na de ‘rustweek’ van afgelopen week heb ik daar een goed gevoel over, maar of dit zo is weet ik niet. Je weet immers nooit wat je onderweg tegenkomt tijdens een marathon.

Ik heb er in ieder geval zin in!

Tussen hoop en vrees.

Met een supergevoel verliet ik Rotterdam. Veel sneller gelopen dan verwacht en gehoopt en vooral op zuid heerlijk gelopen. Jammer dat ik dat niet vol kon houden.

De twee dagen na de marathon heb ik last van hevig protesterende bovenbenen. Het lijkt hier in huis wel een wedstrijdje wie het minst makkelijk op gang komt. Ik moet dus even bijkomen van deze marathon. Mijn trainingsschema laat ik daarom in de kast liggen.

Op woensdag gaat het wandelen al iets beter en dat herstel zet op donderdag door. Ik besluit om donderdagavond, ondanks dat ik mijn benen nog wel voel, het weer te gaan proberen. Van de 21 dagen tussen mijn twee marathons zijn er immers al weer vier voorbij. Rustig dribbel ik weg. Het valt zeker niet tegen. Na een kilometertje kom ik eigenlijk best lekker op gang. Ik mis nog wel kracht in de bovenbenen, maar het ritme en tempo zijn prima. Blij verrast ben ik dat ik deze avond weer tien kilometer loop, waarvan (op de eerste en de laatste na) de kilometertijden rond de 4.50 min/km liggen.

IMG_1147

Zaterdag geef ik (in verband met de competitiewedstrijd voor de junioren) geen training. Omdat Jesse zijn onderdelen in de middag heeft, kan ik in de ochtend lopen. Ik kijk op het schema en zie op vrijdag de duurloop staan van 14,4 km met een snelheid van 4.37min/km. Misschien ambitieus binnen een week na de marathon, maar donderdagavond ging het ook prima. Ik begin met twee kilometers net boven de 4.50min/km, daarna gaat het iets sneller. Op het fietspad langs de Eem zie ik zelfs 4.40min/km op mijn Polar. Lang kan ik er niet van genieten, want na zeven kilometer vinden mijn bovenbenen het genoeg. Ze blokkeren en dwingen me tot wandelen.
Fuck, twee weken voor een marathon kan ik niet eens zeven kilometertjes op tempo lopen. Een marathon is nog zes keer zover! Er schiet van alles door mijn hoofd. Grote twijfels over of ik überhaupt kan lopen in Düsseldorf. Ik wandel een minuut of drie. Daarna loop ik in rustig tempo richting huis. Dit valt tegen vandaag. Een marathon is niet niks, twee in drie weken zeker niet.

Zondag begin ik ook nog wat last van mijn keel te krijgen. Kriebel en vooral in de ochtend hoesten. Pfff, als ik maar niet ziek word. Ook maandagochtend wil mijn keel nog niet echt meewerken. ’s Avonds kleed ik me toch om voor een rondje Vathorst. Erg veel zin heb ik niet, veel vertrouwen heb ik er ook niet in. De eerste kilometer gaat nog rustig. Hoewel het niet zo voelt, loop ik harder dan verwacht. Halverwege het rondje Vathorst krijg ik er weer schik in. Inmiddels loop ik kilometertijden van rond de 4.40min/km. De laatste kilometer op de ring Vathorst (kilometer negen van vanavond) geef ik nog wat extra gas. 4.26min/km geeft mijn klokje aan. Dat geeft weer vertrouwen (had ik ook wel nodig)! Heerlijk als er bij thuiskomst 11,2 km op de teller staan met een snelheid van 4.46min/km.

Met een Italiaanse gaste in huis (uitwisseling Femke) leven we deze week in een ander ritme. We eten later dan normaal en dus loop ik woensdagavond ook later dan normaal. Omdat het in Nederland mooi weer is met overdag temperaturen ruim boven de 20 graden, is dat helemaal niet erg. Ik loop de andere kant op dan maandagavond, verder lijken de trainingen op elkaar. Alleen laat ik de snelle kilometer aan het eind achterwege. Weer 11,2 km, door de ontbrekende snelle kilometer gemiddeld 5 seconde / kilometer langzamer dan maandag. De keel voelt ook weer iets beter, het mooie weer helpt.

Donderdag ga ik weer langs de fysio voor een massage. De kuiten voelen prima aan, maar de (voorkant van de) bovenbenen zijn toch wat stijver/pijnlijker dan normaal. Ik had gehoopt dat het beter aan zou voelen.

Zondagochtend vertrek ik rond half tien voor mijn laatste echte training voor Düsseldorf. De komende dagen zal ik vast nog wel een rondje lopen, maar rustig aan. Op het schema staan 12,8 kilometer. Omdat ik na Rotterdam nog geen langere afstanden heb gelopen, zou ik voor het vertrouwen graag nog een kilometer of zestien willen lopen. De temperatuur loopt op deze zonnige dag al aardig op. Niet echt mijn ideale loopweer. Toch loop ik door Vathorst richting de Laak een mooie snelheid. Misschien wel iets te hard voor vandaag. Langs de Laak is duidelijk minder schaduw en begint het zonnetje aan kracht te winnen. Veel wind voor afkoeling is er niet, zeker niet omdat de wind ook nog in de rug staat. Lekker relaxed loop ik vandaag. Toch blijft de snelheid ruim onder de 5.00min/km (met uitzondering van de twee foto-momentjes).IMG_1245

IMG_1312Ook op de dijk langs het randmeer loop ik dezelfde snelheid en geniet ik van het mooie weer. Als ik van de dijk af weer de polder indraai, heb ik de wind tegen. Als ik weer op mijn horloge kijk schrik ik hoeveel kilometer ik al gelopen heb. Er staan er al zestien op de teller en ik moet er nog zeker vier naar huis. Dat is behoorlijk meer dan gepland en zeker een week voor de marathon wil ik niet meer forceren. Ik laat het tempo  zakken. Tot huis maak ik precies de 20 kilometer vol en de netto looptijd is net onder de één uur veertig. Gemiddeld dus net onder de 5:00min/km. Een heerlijke ochtend zo.

Het is nu nog een week tot de start van de METRO Marathon Düsseldorf en eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik ervoor sta. Tot de week van de NN marathon Rotterdam maakte ik de kilometers die op mijn schema stonden. Daarna paste ik mij twee weken aan. Afgelopen week liep ik, op de tempoloop na, weer alle trainingen met bijbehorende snelheden. Conditioneel heb ik het gevoel dat ik er goed voorsta. Alleen ben ik niet zeker van mijn benen. Sinds Rotterdam willen vooral de bovenbenen minder makkelijk dan daarvoor. Ik hoop dat de komende rustweek mijn benen goed doen. Dan gaat het zeker goed komen in Düsseldorf. Alleen vind ik het erg lastig om een streeftijd te bepalen. Alles tussen heel rustig uitlopen en een PR onder de 3:10:00 gaan door mijn hoofd. Ik denk dat ik pas tijdens de eerste kilometers van marathon kan beslissen.

Rotterdam!

Het gaat vandaag mijn vierde marathon worden. Voor de tweede keer Rotterdam.

Gezien alles er om heen, zou het de meest relaxte moeten zijn. Toch slaap ik de nacht ervoor matig. Ik ben ’s nachts drie keer wakker, terwijl ik helemaal niet lig te malen of aan de marathon denk. De enige zorg die ik een beetje heb is of ik op tijd in het startvak sta. O ja, natuurlijk ook de twijfel wat ik aan zal doen: een shirt met of zonder mouwen of een hempie. Maar dat heb ik voor elke wedstrijd. Dat het vandaag meer supportersweer zal zijn dan hardloopweer accepteer ik heel makkelijk. Geen plannen voor een topprestatie, vooral genieten.

Kwart voor zeven ben ik wakker. Plan is om kwart voor acht in de auto te stappen. Op Facebook zag ik een reclame langskomen om te parkeren in de garage aan het Hofplein. Wel vooraf reserveren. Omdat mij dat wel wat lijkt, de auto op tweehonderd meter van de finish, reserveer ik een plek. Het hele gezin is al wakker, we ontbijten gezellig met zijn vieren. De kinderen blijven vandaag een dagje thuis, Wilma gaat wel mee naar Rotterdam. Na het ontbijt, met een extra krentenbol, pak ik mijn tas in en gaan we op pad. Volgens plan zijn we een uurtje later in Rotterdam. Even lijkt het dat de garage niet te bereiken is, maar een rechts-links combinatie brengt ons bij de ingang voor de garage zonder een rondje Hofplein. Nog beter. Vier verdiepingen hoger vinden we een mooie parkeerplaats. Omdat de temperatuur al hoog genoeg is, kan ik zo in mijn loopoutfit naar de start lopen. Hoewel het nog vijf kwartier voor de start is, heb ik geen extra shirt of poncho nodig vandaag. De hele garage is gevuld met hardlopers. Als we in de lift willen stappen, zie ik een collega loper met zijn banaan en voeding en bedenk ik dat ik mijn gelletjes voor onderweg niet mee heb. Iets te relaxed? Snel even heen en weer naar de auto en we kunnen op pad, op weg naar de voet van de Erasmusbrug voor de verplaatste start. Blij dat de gelletjes mee zijn. Inmiddels heb ik een marathon-voedingsplan wat voor mij werkt. Daar wijk ik liever niet van af. Gisteren schreef ik het nog even uit, eten op 5km – 11km – 18km – 26 km en 35km. Nou ja, eten? Een gelletje dan.

Met Wilma wandel ik naar de start. We zijn netjes op tijd en een half uur voor de start nemen we afscheid en wandel ik het startvak in. Ik had gezien dat er dixies stonden en kan dus nog even naar het toilet voordat we starten. Hoewel de vrijwilligers iedereen naar het rechtervak sturen, is het bij de toiletten links rustiger en draai ik vakkundig daar de rij in. Na het toiletbezoek wandel ik zo het nog heerlijk rustige linker startvak in. Niet verkeerd zo. Voor ons alleen de wedstrijdlopers en de lopers die aantoonbaar onder de 3.00uur hebben gelopen. Omdat het nog ruim voor de start is, ga ik op de hoge stoeprand zitten. Het zonnetje zit achter de hoge bewolking (hoorde ik van de weerman op de radio), maar de temperatuur stijgt al. Ik raak aan de praat met mijn buurman en buurvrouw op de stoeprand. Wat mijn plannen zijn vragen ze. Mijn eerste antwoord is genieten. Waarbij het verhaal komt dat ik over drie weken goed wil zijn in Düsseldorf, ik de startnummer heb gewonnen op Facebook en ik met Dirk hier zou starten voor een extra lange duurloop met een snelheid van 5.00min/km. Maar Dirk is nu geblesseerd en nu zie ik het wel wat ik onderweg tegen ga komen.

Als tegen tienen de activiteit in het startvak toeneemt, de speaker enthousiaster wordt en Lee Towers in het hoogwerkerbakje omhoog wordt gehesen kom ik van de stoeprand af. Wat mij opvalt is dat ik (zeker voor de start van een wedstrijd) super ontspannen ben. ‘You never walk alone’ klinkt over de lopers op de nieuwe startlocatie. Blijft een bijzonder moment. Daarna het aftellen en de knal van het kanon. De marathon is begonnen. Anderhalve minuut later ben ik onderweg. Brug op hou ik zo veel mogelijk links aan. Er staat hier vandaag wel heel veel publiek. Ik moet gokken en gok dat Wilma links zal staan. We hadden ook links afscheid genomen. Mijn gok is goed. Hoewel al iets verder dan ik verwacht had staat Wilma met mijn broer Arno en zijn vrouw Marieke aan de linkerzijde van het parcours. We zien elkaar. Succes René en veel plezier. We gaan brug af en ik zit vlak achter de pacer van 3:10:00. Meer dan hard genoeg. Iets inhouden maar, over drie weken is Düsseldorf. De benen voelen goed. Ongemerkt sluit ik voor een tweede keer aan en als links en rechts samenkomen en het iets rommeliger is op het parcours loop ik in één keer voor de pacers. Weer inhouden bedenk ik. Maar het gaat zo makkelijk dat ik aansluit bij een man met een dribbelpasje in het zwart en een grote man met een oranje hempie. De samenstelling van de mensen die om mij heen lopen wijzigt nog regelmatig, maar tot halverwege zie ik deze twee mannen zeer regelmatig. Ik kijk weinig op mijn horloge, dat had ik met mezelf afgesproken. Alleen mijn hartslag hou ik in de gaten en deze zit onder het maximum dat ik met mezelf heb afgesproken. De kilometertijden die ik wel zie zijn erg laag. 4:27 en 4:23 zie ik een keer langskomen. Dit is veel sneller dan mijn plan en ook sneller dan mijn tussentijden twee jaar geleden op ditzelfde parcours. Na 10 kilometer met een tussentijd van net iets boven de 44 minuten besluit ik om er voor te gaan vandaag. Ik ga niet meer inhouden en loop lekker in dit tempo door. Bij Slinge staan Wilma, Arno en Marieke weer langs de kant. Het vooraf gegeven schema kan weg roep ik. Weten we, is de reactie. Dan roep ik drie-uur-tien. Na het keerpunt kom ik weer bij mijn fans. Het gaat goed vandaag.

IMG_0106

Na het extra lusje op Slinge staat Dirk met zijn vrouw en dochter langs de kant van de weg. Superknap dat hij er is. Ik weet niet of ik dat had gekund als ik een startnummer had en door een blessure niet had kunnen starten. Ook naar hun geef ik een grote glimlach en steek ik mijn duim op.
Heel makkelijk maak ik in dit tempo de halve marathon vol. Ik kan misschien nog wel harder, maar dat hoeft vandaag echt niet. Over drie weken weer. De tijd op de halve is 1:33:14. Drie minuten sneller dan twee jaar geleden, toen ik hier mijn beste tijd op de marathon liep.
Maar een paar kilometer later, als het richting de Maashaven iets oploopt, voel ik voor het eerst mijn benen. Nu al? vraag ik mij af. Gelukkig behoud ik mijn ritme en snelheid. Dan prikt ook de zon een gaatje in de hoge bewolking en krijg ik het warm. Ik heb tot nu toe bij alle waterposten water aangenomen en dankzij het goede drinksysteem ook veel gedronken en met het sponsje goed gekoeld. Ook voeding-technisch loop ik nog op schema. Bij kilometer 26 pak ik mijn vierde gelletje. De weg gaat omhoog de Erasmusbrug op. Niet handig van mij natuurlijk, eten als de weg stijgt. De klim valt mij tegen en ik merk dat ik veel snelheid verlies omhoog. Het gaat niet makkelijk.

20x30-RMBX2009

Ik ben blij als het weer naar beneden gaat. Maar brug op was een grotere ‘klap’ op mijn benen dan mijn eigenlijk lief was. Als ik daana binnen twee kilometer onder de Coolsingel door gaat de Blaak op en de weg weer oploopt is het op. Ik kan niet meer het ritme lopen wat ik tot nu toe liep. Wilma staat hier langs de kant en roept: hoe gaat het. Ik fop mezelf en steek mijn duim omhoog. Het zal als het zo weer vlak is wel beter gaan. Maar ik denk ook even aan stoppen, rusten en over drie weken een herkansing. Natuurlijk niet, nu ik hier ben wil ik die medaille! Ik vecht door en tot kilometer dertig weet ik de snelheid er nog in te houden. Maar dan zijn de benen echt op en besluit ik (moet ik besluiten) een fantastische eindtijd / een PR te vergeten. Dan volgen de vijf minst leuke kilometers van deze marathon. Ik loop even zonder plezier, wordt veel ingehaald en de 3:10-pacer komt met zijn gevolg langs vliegen zonder dat ik een kans heb om aan te sluiten.

Pas leuk wordt het weer als ik bij de grote schermen van de NN Marathonsupporter kom. Dirk heeft, samen met zijn vrouw en dochter een aanmoedigingsvideo voor mij gemaakt. Nog zeven kilometer, dat moet toch wel lukken! Ik ben blij dat we vlak na de schermen weer de bewoonde wereld inlopen en er weer veel support langs de kant staat. Dat motiveert ook weer. Dan voel ik kramp in mijn beide bovenbenen schieten. In Amsterdam en Keulen probeerde ik op dat moment door te lopen. Nu gun ik mezelf de tijd om even te rekken, ontspannen vijftig meter te wandelen, nog een keer rekken en weer op pad. Een tactiek die werk. Vanaf hier loop ik weer makkelijker. Kort na dit punt staat Dirk + fam. weer langs de kant voor support. Deborah loopt een klein stukje met me mee. Kom, we gaan samen op de foto, roep ik. Jammer dat de fotograaf ons net niet samen heeft gevangen.

Vlak daarna heeft de half-crazy-runningcrew een cheerzone ingericht en zie ik Marjolein / leinsmiles. Wil je water? roept ze. Graag en er vliegt een flesje water mijn kant op. Ik vang hem keurig en ben blij met deze verfrissing en de support.
Dit zijn wel de momenten dat je beseft hoe leuk het lopen van een marathon is. Hoewel mijn benen niet meer willen, geniet ik wel van de laatste vier kilometer. Vlak voor de Blaak moet ik nog een keertje rekken, maar dan ben ik klaar voor de finish op de Coolsingel. Ik denk nog even aan aanzetten, mijn benen geven gelijk aan dat ze dat niet meer willen. Gedragen door het publiek geniet ik van de laatste meters op de Coolsingel. Ik zie Wilma, Arno en Marieke in het publiek en kan mijn vreugde met ze delen, wat weer een leuke foto oplevert.IMG_1113

Dan de laatste meters tot de finish. Het blijft fantastisch, een marathon uitlopen.

20x30-RMBE1318

Mijn eindtijd is uiteindelijk 3:17:46. Mijn langzaamste marathon, maar veel sneller dan ik vanmorgen had durven dromen. Op zuid heb ik echt fantastisch en supersterk gelopen. Jammer dat ik dat aan de noordzijde van de Erasmusbrug niet vol kon houden. Maar wel volop genoten van de NN Marathon Rotterdam.

Nu hopen dat de benen snel herstellen. 29 april om 9.00 uur klinkt het startschot voor mijn volgende marathon, de METRO marathon Düsseldorf.

 

Pijnlijke nederlaag

Met nog minder dan twee weken voor Rotterdam twijfel ik over mijn schema. Wat zal ik doen? Nog een weekje door trainen of toch iets meer rust inbouwen.

Ik heb nog een schema voor week 10:

dinsdag 17,6km in 4:37min/km,
donderdag 16km, waarvan 11,2km in 4:19min/km
vrijdag 16km in 4:37min/km en
zondag 14,4km in 4:40min/km

Maar dinsdag is het ook de Keistad baancompetitie waar ik ook wel even wil kijken, donderdag ga ik naar de fysio (en train ik dus niet) en vrijdagavond staat een escaperoom gepland. Dat wordt improviseren.

Ik kies ervoor om dinsdagavond weer eens naar de baantraining te gaan. Deze is in verband met de baancompetitie vervroegd en verplaatst naar het Schothorsterbos. Met een korte maar stevige kern kom ik weer even in aanraking met de flinke tempo’s. Dat was even geleden, maar wel weer heerlijk. Vooral het feit dat ik weinig last heb van de zware halve marathon in Zandvoort is de grootste winst van deze avond. Met een rondje extra uitlopen als mijn teamgenoten inlopen voor hun baancompetitiewedstrijd komt de teller toch nog boven de 10kilometer.

Donderdag naar de fysio voor een sportmassage. Kijken hoe zij vindt dat de benen voelen. Dan merk ik dat alles bij elkaar de inspanningen toch wel flink geweest zijn. Vooral de ‘knoop’ in mijn linkerbovenbeen is pijnlijk en lastig weg te kneden. Hopen dat de schade meevalt…

Omdat ik donderdag en vrijdag niet loop, ga ik zaterdag lopend naar de AVT-junioren bostraining. Misschien komt het omdat ik even stil heb gezeten, maar ik loop in een mooi tempo naar het bos. Zonder echt aan te zetten kom ik op de heenweg (7 km) tot een gemiddelde van 4:37min/km. Na anderhalf uur met de junioren in het bos loop ik weer naar huis. Het kost iets meer moeite, maar de snelheid is ongeveer gelijk aan de heenweg. Totaal kom ik op bijna 20 kilometer en twee uur en drie kwartier ‘beweegtijd’ al is daar wel anderhalf uur hollen en stilstaan tijdens de juniorentraining bij. Lekker, zo een extra training.

Met het oog op Rotterdam sla ik de paaszondag qua training over en geniet ik voor de tv van de overwinning van Nikki Terpstra in de Ronde van Vlaanderen. Vooral omdat ik weet dat ik paasmaandag nog een startnummer op mag doen.

Week 11, ik heb met knippen en plakken wel een trainingsschema, maar met aan het eind van de week de NN Marathon van Rotterdam op de planning kijk ik er deze week niet naar.

Maar eerst paasmaandag een startnummer op…voor een baanwedstrijd over 400meter. Ik denk niet dat veel lopers er voor kiezen om zes dagen voor de marathon een sprintwedstrijd op de baan te lopen. De reden waarom ik dat wel doe is omdat ik benieuwd ben hoe snel zoonlief (13) is op de langste sprintafstand. Hij liep nooit eerder een 400meter. Toen de inschrijving voor de paaswedstrijd open ging, daagde ik hem uit: ‘als jij de 400 meter inschrijf, doe ik het ook’. Dus zit ik paasmaandag aan het eind van de middag voor het eerst in een startblok. Ik heb baan zes geloot, Jesse zit in baan twee.

72160098-9fdb-4e06-9b1b-613cd6b95e13

Het starten uit het blok valt niet tegen. Na tweehonderd meter, bij het ingaan van de tweede bocht hoor ik dat iemand naast mij komt. Als ik opzij kijk, weet ik hoe laat het is. Het is Jesse, hij is veel sneller gestart en heeft me hier al te pakken. Ik zal er alles aan moeten doen om niet kansloos te verliezen. Vanaf hier is onze snelheid wel ongeveer gelijk. Dit blijft zo tot de finish. Maar zijn weg is in de binnenbocht simpelweg korter en dus kom ik een seconde te kort: 1:06.36 om 1:07.58. De zevenenzestig-en-een-halve seconde is wel mijn eerste PR van dit jaar! Een pijnlijke nederlaag, al is het wel ontzettend leuk om een keer in dezelfde race te lopen. Al is de langste sprintafstand wel een hele lastige afstand. Voor vol sprinten is het net te ver. Maar versnellen op de laatste 100 meter, waar ik stiekem op gehoopt had, lukt ook echt niet.IMG_1087

Grotere tegenslag is wel het app-bericht dat ik van Dirk krijg.
Hij had mij eerder die week al een berichtje gestuurd, dat hij na het karten (een klap tegen de zijkant van de baan) wat last van zijn ribben had. Ik had het dat berichtje niet zo ingeschat, maar nu twijfelt hij over zijn deelname aan Rotterdam.

Dinsdagavond loop ik mijn laatste trainingsrondje voor Rotterdam. Rustig aan door de wijk en door Kattebroek.  Je hoopt dat je tijdens je laatste training voor de marathon makkelijk loopt en geen pijntjes voelt. Misschien wel juist daarom voel ik mijn linkerbovenbeen en -enkel. Ook rechts lijkt mijn enkel af en toe in het slot te schieten…
Acht rustige kilometers loop ik deze avond met een snelheid van 5:00min/km. Daarna weer in de ruststand.

Een dag later komt het definitieve besluit. Dirk start niet in Rotterdam. Ons plan voor een gezamenlijke extra lange duurloop gaat niet door. Even schiet er van alles door mijn hoofd. Van niet lopen tot volle bak gaan. Als snel besluit ik om gewoon te starten in Rotterdam. Stick-to-the-plan.

Dus haal ik vrijdagmiddag twee startnummers op, waarvan ik weet dat er eentje niet gebruik zal worden. Gemengd gevoel. Rotterdam is al in marathonsfeer en dat helpt wel om er weer zin in te krijgen! Het blijft supergaaf om je naam op het grote doek te vinden met deelnemers aan de marathon.

IMG_1103

Omdat Jesse zaterdag jarig is gaan we, in tegenstelling tot mijn eerste marathon in Rotterdam, niet de dag van tevoren al op pad. Dus loop ik tijdens de juniorentraining nog even mijn benen los.
Ik ben klaar voor mijn vierde marathon, die van Rotterdam!

Het plan voor zondag.

Volgens Facebook heb ik deze week een evenement gepland in Rotterdam:
Zondag 8 april 2018: NN Marathon Rotterdam.

Met dank aan hetzelfde Facebook waar ik twee startnummers won op de pagina van Plutosport. Ondanks dat Dirk dit jaar geen marathon loopt (verhuizen) gaat hij toch gezellig mee. We hebben namelijk afgesproken dat we een ‘lange duurloop’ doen, zoals mijn schema op weg naar Düsseldorf aangeeft. Dat die duurloop 10km langer is dan op het schema staat nemen we voor lief en dat er meer mensen hetzelfde rondje lopen is alleen maar gezellig!

We staan zondag dus gewoon WEL aan de start van de NN Marathon Rotterdam!!!

Voor wie ons wil volgen, ook dit keer weer de vaste rubriek: voor mijn fans met alle praktische informatie:

De NN Marathon Rotterdam is de grootste marathon van Nederland. Natuurlijk heeft de marathon een site met veel informatie. Net als voorgaande jaren zal Lee Towers met zijn gouden microfoon vlak voor tien uur weer “You never walk alone” zingen. Alleen dit jaar niet op de Coolsingel, maar aan de voet van de Erasmusbrug.
Om tien uur klinkt dan het startschot en zullen de snelle afrikanen gaan strijden voor de overwinning. Ik heb startnummer 2234 en mag starten in startvak 1, het eerste startvak achter de wedstrijdlopers. Dirk start met nummer 8439 in hetzelfde startvak. Waarschijnlijk zijn wij een minuutje of drie later dan de toppers onderweg voor onze marathon.

Het plan is om samen te lopen. Omdat de lange duurlopen op mijn schema voor Düsseldorf de laatste weken in 5:00min/km gaan, heb ik dit tempo met Dirk afgesproken. Voor de snelle rekenaars onder de lezers, dan komen we uit op een eindtijd van 3:30.58.

5minperkm

De tijden heb ik op de parcourskaart gezet (foto hieronder, leesbare versie in pdf): mr18-nnmarathon_2018_DirkenRene

parcourmettussentijden

Of ons plan slaagt is ‘live’ te volgens, natuurlijk langs het parcours maar ook via de app van de marathon, te downloaden in de app-store of de google-play store. Via Live-tracking zijn we te volgen onder onze startnummers.

Extra support is dit jaar ook mogelijk.
Verschillende sponsors bieden leuke initiatieven om je favoriete loper te steunen:

Hardloopsupporter van NN: maak een video om ons te steunen en rond de 35e kilometer, waar de man met de hamer staat, komt jouw video op een groot scherm.

AA-Drink spandoek: tot en met 2 april kan je een tekst doorgeven. De leukste 100 worden gedrukt!

Ook de NS heeft een spandoek actie via Facebook. Ik kan alleen niet vinden hoe lang deze actie loopt.

Over de NS gesproken, mocht je naar Rotterdam willen komen met de trein, de NS heeft een Marathon Rotterdam Retour met korting.

Tot slot, hoe zijn we te herkennen tussen al die lopers?
De kans is groot dat ik ook deze marathon weer loop in een AV Triathlon blauw hempie met een zwarte broek en hoge zwarte kousen:

Het zal mij niet verbazen als de outfit van Dirk op de mijne lijkt…

Snelle week

Week 9 is denk ik de pittigste week van mijn schema, zeker na de 32km van eind week 8:

dinsdag 19,2km in 4:37min/km,
donderdag 16km met 4x1600m in 6:19 (pauze 800m)
vrijdag 17,6km in 4:37min/km en
zondag 25,6km in 5:00min/km.

Voor zondag heb ik een startnummer voor de halve marathon van de Runner’s World Zandvoort circuit run. Omdat ik graag wil weten hoe ik ervoor sta, besluit ik om de vrijdag training te laten vervallen en op zondag redelijk volle bak te gaan (maar niet maximaal, wel heel blijven met 2 marathons voor de deur).

Maar eerst de dinsdagtraining. Geen zorgverlof meer, dus lopen in de avonduren. Negentien kilometer, volgens mij is twee rondjes Vathorst met heen en weer naar huis ongeveer zover. Als ik me omkleed, heb ik lichte tegenzin. Het moet best hard gaan vanavond, best wel ver en het is al donker. De eerste kilometer is net iets langzamer, maar eenmaal onder de A1 door loop ik de gevraagde snelheid. Na één rondje Vathorst met de klok mee zit ik qua tijd nog steeds op schema, alleen kom ik nog 500 meter te kort. Ik besluit door te lopen en na 500meter om te keren. Het tweede rondje Vathorst gaat dus tegen de klok in. Tot mijn verbazing blijf ik makkelijk lopen en gaat het zelfs nog iets sneller. Een positieve verrassing vanavond. Het laatste stukje ring valt iets zwaarder, maar eenmaal op de terugweg loop ik wel weer een goede kilometer. Omdat ik het laatste stukje het tempo laat zakken en uitloop, kom ik vanavond wel op de gevraagde 19,2 km, maar kom ik gemiddeld net één seconde per kilometer te kort 4:38 min/km. Ik ben zeer tevreden!

Donderdagavond weer een pittige opgave: snelheidswerk 4×1600 meter. Omdat de vorige snelheidstraining in mijn wintersportweek zat (en dus verviel) is het voor mij lang geleden dat ik zo snel heb gelopen als vandaag op de planning staat: 6.19 minuten per 1600meter geeft het schema aan. Hoofdrekenend kom ik bij vertrek op 4:11min/km aan. Ik besluit mijn zoeklicht (Decathlon Run Light) om te doen en de tempo’s op het fietspad langs de Eem te lopen. Hier staan voor de coaches van de roeiers per 200 meter de afstand op het asfalt. Daar kan ik mooi gebruik van maken vandaag. Lopend naar de Eem ben ik niet geheel gerust of het vanavond wel gaat lukken…
Ik begin de eerste 1600 meter en het gaat eigenlijk best lekker. De tijden op mijn horloge zien er mooi uit. Als ik bij het streepje 1600 op de weg de rondetijd op mijn horloge stil zet, zie ik de cijfers: 4:02min/km en 6:27 over deze 1600meter. Verwarring in mijn hoofd. Ik loop sneller dan berekend en toch is mijn eindtijd langzamer. Mmmm. Tijdens de pauze rekenen. Ook tijdens het tweede tempo nog eens rekenen. En dan heb ik hem. Ik heb de gevraagde snelheid niet goed berekend, gedeeld door 1,5 in plaats van 1,6.
Met de wind in de rug kom ik de tweede 1600meter tot 3:59min/km en 6:23 over 1600meter. Zeker niet ontevreden, maar net niet de tijd die op het schema staat. Ik heb nog twee kansen…en die gaan net zo snel als de eerste twee. Heen tegen de wind in 4:03 min/km en 6:29 en terug 3:58min/km en 6:22.
Net niet de tijden op het schema, maar ik ben weer tevreden. Op naar zondag, op naar de Zandvoort Circuit Run!

Raceday! Zondag ga ik met Dirk naar Zandvoort. Wilma en Joos (van de knie-fysio-groep) gaan mee voor de support. Gezien het grote aantal deelnemers gaan we met de trein. Als we in Zandvoort van de trein naar het racecircuit wandelen is het helemaal niet zo warm, terwijl ik gisteren al mijn eerste ijsje van dit jaar op het terras van Vitelli had gegeten. Ik kies wel voor de korte broek en een shirt met lange mouwen. Na een rondje inlopen staan we om twaalf uur aan de start. Met een snelle auto voor ons, het gladde asfalt van het circuit en Erben Wennemars in het zicht start ik (veel) te snel. De drie kilometers op het circuit gaan in 4:00min/km. Op het strand zwaai ik naar Wilma en Joos, zij hebben het terras van een strandtent gevonden, en loop ik het tempo wat ik voor vandaag in mijn hoofd had. Ik loop veel alleen vandaag. De Zandvoort Circuit Run is een groot evenement, maar het aantal deelnemers op de halve marathon die ongeveer even hard lopen als ik is zeer beperkt.

cdb915df-2442-4adb-8e4b-a781587c5497

Alleen het zand op het strand is niet zo hard. Het lijkt wel drijfzand. Je zakt er elke stap een centimeter of twee in. Tempo maken kost heel veel kracht en energie. De kilometertijden lopen, ondanks de wind in de rug, langzaam op. De laatste drie kilometer op het strand is het echt zoeken naar een goede strook om te lopen. Ik heb het gevoel dat ik steeds iets verder wegzak in het zand. Zwoegend hou ik de kilometertijden net onder de 5:00min/km. Dat had ik niet aan zien komen. Dan mogen we het strand af. Alleen de strandopgang is een steile lange helling met veel mul zand. Ik probeer het nog hardlopend, maar halverwege moet ik echt wandelen. Mijn voorgangers die ik nog in het zicht had, hebben hier ook last van. Wel komt de 1:30-pacers uit het tweede startvak mij hier inhalen. Zij hebben op het strand de vier minuten achterstand goedgemaakt. Veel atleten lopen er niet met deze pacers mee. De groep bestaat uit 5 man (waarvan twee pacers). Eenmaal boven is dit groepje gebroken en loop ik gelijk op met de tweede pacer en één atleet de duinen in. Omdat de wind vol op de kop staat, besluit ik te volgen. Als de atleet die achter deze pacer liep niet meer kan volgen, probeert de pacer het gaatje met het eerste deel van de 1:30: groep dicht te lopen. Na twee kilometer achter hem, laat ik hem gaan. 4:10 gemiddeld achter deze pacer is voor mij vandaag net te hard. De laatste zes kilometer sta ik er alleen voor. In de duinen is het geen moment vlak. Met Zandvoort weer in het zicht gaat het flink omhoog. Pittig zo aan het eind. Ik ben blij dat ik weer in het dorp ben. Al vliegen wel de top-10 atleten van de 12 kilometerrace langs mij heen. Hier zijn wel sterke atleten gestart. De laatste kilometers loop ik wel weer in een goed ritme en tempo. Mijn eindtijd wordt 1:35:46. Iets langzamer dan dat ik vooraf ingeschat had. Volgens mij was dit het zwaarste halve marathon parcours waar ik ooit heb gelopen. Ik word 35e van de 1296 deelnemers. Zwaar en een flinke inspanning in mijn marathonvoorbereiding, maar een mooie opsteker richting Rotterdam en Düsseldorf.

timefinish_professional-photo-1__dsc1933

IMG_1065

Nu hopen dat ik niet veel spierpijn over ga houden aan het drijfzand.